فیلم‌های آقاحبیب بهانه‌ای برای شکار سیمرغ یا برج‌سازی نبود/ دیوار بین تو و مرگ از جنس بلور است؟

[ad_1]

بازخبر / علی‌ دهبان: مرگ عجیب است، مرگ راز است، مرگ پر از حرف‌های نگفته، فریاد‌های نزده، کارهای بر زمین مانده؛ مرگ پر از عشق‌های نرسیده، است. مرگ پر از احساس‌های سرکوب شده و گاهی سرشار از هیجان است. مرگ یک؛ مهمان ناخوانده است؛ می‌گویند مهمان حبیب خداست، حالا این حبیب خدا مهمان حبیب‌‌سینماگر شده است.

سال گذشته مرگ به مهمانی بسیاری از چهره های هنرمند و سینماگر رفت و دست روی دوش آنها گذاشت. دیداری غیر منتظره بین مرگ و دوستانی چون علی معلم، حسن جوهرچی، عباس کیارستمی که آنها از آمدن آن شوکه شدند و ما از رفتن‌ اینها. نمی‌دانم آنها برای پذیرایی و آمدن این حبیب خدا آماده بودند یا نه، اما ما برای رفتنشان؛ قطعا نه.

به تازگی مرگ دستش را روی دوش حبیب‌الله کاسه‌ساز گذاشت. چهار سالی می‌شد که سرطان را را بهانه کرده بود و پشت درهای بیمارستان، و یا خانه، محل کار و .. خلاصه پشت در زندگی منتظرش ایستاده بود، هم چهار سال پیش سرزده آمد هم چهارشنبه‌ای که گذشت. که بالاخره کار خودش را تمام کرد. این مهمان ناخوانده یک بار دیگر در میان سینماگران خودش را نشان داد. تا می‌اییم به نبودش عادت کنیم دوباره عرض اندام می‌کند.

حرف از ندیدن مرگ و فراموش کردنش شد. بعضی از آدم‌‌ها بین خودشان و مرگ دیوار می‌‌سازند. دیواری برای ندیدن، فراموش کردن و نشنیدنِ صدای پای مرگ. این دیوار برای سرمایه‌داران پول، برج سازان برج، عاشقان، معشوق و برای گرگ‌‌، خون است، اما هنوز هستند انسان‌هایی که برای دیدن مرگ دیوار نمی‌سازند خانه دوست را بنا می‌کنند، حافظ هدیه می‌دهند و خود را خرج اخراجی‌ها می‌کنند.

برخی هم هستند که خودشان برای دیدن مرگ مثل اسفند روی آتش بالا و پایین می‌پرند، نه «حافظ» دارند که هدیه دهند؛ نه بلدند «خانه دوست» بسازند و نه چیزی برای خرج کردن دارند. اینها فقط یک جان دارند، همان را هم می‌دهند و می‌روند. برای دفاع، برای من، برای تو و برای ایران اینها خودشان مهمان ناخوانده مرگ هستند و اگر دیواری بین آنها و مرگ است از جنس بلور است.

از اینها بگذریم و برویم سراغ حبیب‌‌آقا که پذیرای مرگ شده است. او بین خودش و مرگ دیواری نداشت. سینما برای او جایی برای ساختن برج و گرفتن حافظ و سیمرغ نبود، سینما برای او گیشه و پول هم نبود، سینما برای او ریسمانی برای چنگ زدن به دنیا هم نبود. کسی که دنبال برج است «ریسمان باز» نمی‌سازد، «پرنده‌باز کوچک» را نمی‌سازد، به ساخت «مزرعه پدری» بهء نمی‌دهد، با «کارناوال مرگ» همراه نمی‌شود.

سینما برای آقا حبیب تریبونی برای اهدافش بود اهدافی که در چیز‌هایی خلاصه می‌شود که برایش ارزش محسوب می‌شدند. سینما برای آقا حبیب جایی برای فریاد زدن افکارش بود اما با زبان سینما به شکل تصویر. برای همین «اخراجی‌ها» را ساخت. اخراجی‌ها فیلمی است که با هر درجه کیفی که منتقدان به او نقد دارند و گاهی به آن می‌تازند در سینما نمی‌توان نادیده‌اش گرفت، نمی‌توان قبول نداشت که اخراجی‌ها تابو‌ها را شکست، مگر می‌شود نپذیرفت که او با تهیه‌ این فیلم پای مخاطبان بیشتری را به سینما باز کرد و تا مدت‌ها شکستن رکورد فروش این فیلم برای برخی فیلمسازان گیشه‌ای به یک آرزو تبدیل شده بود.

از نقد فرم ساختاری فیلم‌های تهیه‌شده توسط حبیب‌الله کاسه‌ساز می‌گذریم که قابل نقد است، مانند هر اثر دیگری و همچنین محتواهایش که آنهم قابل بحث است اینها را گفتم که همان منتقدان جبهه نگیرند چرا که جان کلام در اینجا نقد فیلم نیست بیان یک نکته مهم است، نکته‌‌ای که نمی‌توان کتمانش کرد آن هم این است که او خاستگاهش برگرفته از یک تفکر و اندیشه سلامت و خیرخواهانه در سینما برای سینما و مخاطب بود که این مهم را در فیلمهایش می‌توان دید و حس کرد.

فیلم‌های او جایی برای عقده‌گشایی، دیده شدن فردی، صندوقچه‌ای برای دریافت پول و خرید برج یا بهانه‌ای برای دریافت سیمرغ نبود.

فیلم‌های آقا حبیب در مسیری ساخته شده بود که به آن باور داشت. حالا اگر پول هم داشت که فبها المراد، اما حتما شنیده‌اید که می‌گویند «صدای دهُل از دور خوش است». اینجا دور و نزدیک ندارد زمان مرگ که فرا برسد تنها صدای پای مهمان ناخوانده است که فقط به گوش می‌رسد. حالا، خوب گوش کن، خوب ببین، که اگر دیواری بین تو و مرگ است از جنس بلور است؟!

پسندیدم(0)نپسندیدم(0)

[ad_2]

لینک منبع

نمایش “تنها سگ اولی میداند چرا پارس می کند مکبث” در بندرعباس اجرا می شود

[ad_1]

بازخبر /  نمایش “تنها سگ اولی میداند چرا پارس می کند مکبث” ۴ الی ۱۳ مرداد ماه در بندرعباس روی صحنه می رود.

به گزارش ایسنا، منطقه خلیج فارس، نمایش “تنها سگ اولی می داند چرا پارس می کند مکبث” اثری از گروه تئاتر تییووک به کارگردانی ابراهیم پشتکوهی از کارگردانان مطرح هرمزگان و تهیه کنندگی سید محمد بنی هاشمی در فرهنگسرای طوبی بندرعباس اجرا خواهد شد.

این نمایش اقتباس تازه ای از “مکبث” شکسپر است که با بهره گیری از آیین زار هرمزگان تبدیل به اثری متفاوت شده است.

نمایش “تنها سگ اولی می داند چرا پارس می کند مکبث” در جشنواره ها و فستیوال های مختلف داخلی و جهانی افتخارات زیادی کسب کرده است که می توان به مواردی همچون اثر برگزیده بخش تجربه های نو جشنواره بین المللی تئاتر فجر، نمایش برگزیده فستیوال شب های مسکو و اجرای عموم در کشور های آلمان، ارمنستان، و آوینیون فرانسه اشاره کرد.

همچنین این نمایش در داخل کشور نیز در شهرهای بندرعباس، تهران، یزد، آمل و شهرکرد اجرای عموم داشته است و محمد سایبانی، بهنام پانیزه، حسین اصیلی، الهام اسکندری و سارا شاهی نقش آفرینی می کنند.

پسندیدم(2)نپسندیدم(0)

[ad_2]

لینک منبع

هنر هفت هزار ساله زنان سیستان و بلوچستان/ سفال کلپورگان جهانی می شود

[ad_1]

بازخبر / روستایی کوچک در استان سیستان و بلوچستان و در نزدیکی شهر سراوان محل ساخت محصولی است که قدمت هفت هزار ساله دارد. سفال کلپورگان صنایع دستی این روستاست که توسط زنان تولید می شود. تولید آن به روش بدوی و به صورت کاملا دستی و بدون چرخ سفال است. این روش تولید محصولاتی را ایجاد می کند که برای برخی شاید واجد ارزش نباشند اما کلپورگان میراث کهنی است که همه ارزشش در نحوه ساخت آن است. خریداران کلپورگان اگر اهل فن نباشند شاید فکر کنند سفالی با کیفیت پایین می خرند. اما تمام شکل ظاهری و روش ساخت این محصول، میراثی است که قرن ها در گنجه این روستا مانده تا هنوز آثاری تولید شود که شکل و شمایل قرن ها قبل را دارد.

سفال کلپورگان مسافر زمان و نشانی از هنر و تکنیک مردمان در هفت هزار سال پیش است. سفال کلپورگان هنر هفت هزار ساله ای است که به دست زنان سیستان و بلوچستان زنده نگه داشته شده. هنری که سینه به سینه نقل شده و فرزند به فرزند آموزش داده شده تا حالا که شهرت جهانی پیدا کند. در راستای حفظ و معرفی صنایع دستی در سطح بین الملل قرار است که سفال کلپورگان هم به جمع ثبت جهانی ها بپیوندند تا هم تبلیغی برای این اثر ارزشمند سیستان و بلوچستان در سطح بین الملل باشد و هم برای حفظ و حمایت آن تلاش شود.

سفال کلپورگان جهانی می شود

کامبیز مشتاق گوهری، مدیر کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان سیستان و بلوچستان به خبرنگار گروه جامعه خبرگزاری میزان می گوید: معاونت صنایع دستی کشور به دنبال ثبت جهانی سفال کلپورگان است و ما در استان برنامه ها در راستای تلاش برای ثبت جهانی روستاهای صنایع دستی کلپورگان هماهنگ می کنیم.

حالا شهرهای صنایع دستی ایران به دنبال جهانی شدند هستند تا به معرفی بیشتر محصولات خود کمک کنند. سفال لالجین یکی از شهر های صنایع دستی ثبت جهانی شده ایران است و حالا کلپورگان نیز قدم های جهانی شدن رو بر میداد. مشتاق گوهری در این باره می گوید: این بار برای ثبت جهانی دو شهر و یک روستا کاندیدا بودند که در این بین روستای کلپورگان انتخاب شد.

وی درباره ویژگی های این محصول صنایع دستی می گوید: سفال کلپورگان بدوی ترین دست ساخته بشر است که هنوز تولید می شود. آنچه زنان این منطقه می سازند به تاریخ پیش از اختراع چرخ بر می گردد و مربوطه به نقطه آغاز صنایع دستی است.

مشتاق گوهری درباره اهمیت حفظ شیوه ساخت این سفال می گوید: سفال کلپورگان تنها یک سفال کاربردی نیست بلکه یک عنصر فرهنگی و نماد تمدنی است.

هنر هفت هزار ساله زنان سیستان و بلوچستان

کلپورگان باید حمایت شود

این روستا در نقطه صفر مرزی و در نزدیکی شهر سراوان جذابیت های تاریخی و گردشگری دارد با این حال با سفال هایش شناخته می شود. سفال کلپورگان مشتریان خارجی هم دارد و حالا قرار است با ثبت جهانی، رونق تازه ای بگیرد.

مشتاق گوهری درباره روند ثبت جهانی می گوید: ثبت سفال کلپورگان تعهد آور است. و ما در حال اجرای برنامه های معاونت صنایع دستی و ضوابط ثبت جهانی هستیم.

وی معتقد است که باید طرح های حمایتی شکل بگیرند تا این هنر حفظ شود و از بین نرود و می گوید: در دوره های قبل گاهی فقط چند زن بودند که سفال تولید می کردند و اگر حمایت های مختلف در بزنگاه ها نبود، این هنر از بین می رفت.

مدیر کل میراث فرهنگی استان سیستان و بلوچستان درباره اقدامات تازه برای حفظ و حمایت این هنر می گوید: در دوره جدید ما توانستیم تلاش هامان را با تجربه های دهه ۶۰ و ۷۰ گره بزنیم. هنوز کارگاه های باقی مانده از دهه ۵۰ رونق دارد و چند نسل در آن فعال است. همچنین استانداری به توسعه این روستاها در سالهای اخیر توجه داشته است.

تنها نقوش سنتی و ثبت شده را به رسمیت می شناسیم

نقش های کلپورگان، گردشگران را یاد سفال های کشف شده در محوطه ثبت جهانی شوش می اندازد. طرح و نقش های روی سفال ها پیچیده و چشمگیر است.

مشتاق گوهری درباره آموزش برای حفظ این هنر در نسل های بعد می گوید: در استان برای آموزش کلپورگان اعتبار ویژه ای در نظر گرفته ایم. برای افزایش تولید و تشویق اهالی به افزایش تولید این سفال در شکل سنتی تلاش می کنید.

افزایش تولید و استقبال از این هنر اما می تواند موجب دست بردن در آن و فراموش شدن شکل های قدیمی شود، مدیر کل میراث فرهنگی سیستان و بلوچستان در این باره می گوید: از الهام بخشی نمی توان ممانعت کرد و هنرمندان گاهی روایت های معصر خود را دارند و این باعث افزایش شناخت عموم نیز می شود. تمامی و طرح ها و نقوش سنتی ثبت شده است و غیر آن از چیزی را به رسمیت نمی شناسیم.

هنر هفت هزار ساله زنان سیستان و بلوچستان

انحصار فروش کلپورگان باید شکسته شود

برخی مدعی هستند که پخت سفال کلپورگان را خارجی ها از مدت ها قبل پیش خرید می کنند و در بازار هنری اروپا این محصول شناخته شده ای است. اما کلپورگان را ایرانی ها نیز به خوبی نمیشناسند و دلیل اهمیت آن را نمی دانند. در این بین برخی نیز با دست گرفتن بازار در تلاش برای انحصار فروش این محصول و افزایش قیمت آن هستند. اتفاقی که می تواند ضررهای چند جانبه برای این میراث ملی داشته باشد.

مشتاق گوهری درباره وضعیت فروش این سفال می گوید: حتی در شهر تهران هم سفال کلپورگان پیدا نمی شود. صادراتی اگر بوده مربوط به شاخه ای خاص و به طور انحصاری بوده است. ما معتقدیم در قدم نخست باید این انحصار شکسته شود و در سطح ملی توسعه مناسب داشته باشیم، بعد از آن باید به سراغ بازارهای خاص برویم. بازار های بین المللی باید سنجیده شوند و این محصول نیز بعد از طی این مراحل به این بازارها ورود کند.

پسندیدم(0)نپسندیدم(0)

[ad_2]

لینک منبع